Sonunda kararımı ona da açıkladım: boşanmak istiyordum.

ÅžaÅŸkınlıktan gözleri açılarak ‘niye?’ diye sordu.’Gerçekten belli bir sebebi yok’ dedim, ’sadece yoruldum.’

Bütün gece ağzını bıçak açmadı. Düşünüyordu. Bu hâli ise hayal kırıklığımı daha da artırmaktan başka bir işe yaramıyordu: işte, sıkıntısını dışarı vurmaktan bile aciz bir adamla evliydim. Ondan ne bekleyebilirdim ki!

Sonunda sordu: ’seni caydırmak için ne yapabilirim? ‘

Demek ki söyledikleri doğruydu: insanların mizacı asla değiştirilemiyordu. Son inanç kırıntılarım da kaybolmuştu.

‘Ä°ÅŸte mesele tam da bu’ dedim. ‘Sorunun cevabını kendin bulup kalbimi ikna edebilirsen kararımdan vazgeçebilirim. ‘

‘Diyelim dağın tepesinde bir uçurum kenarında bir çiçek var. O çiçeÄŸi benim için koparmak, düşüp vücudunun bütün kemiklerinin kırılmasına, hattâ ölümüne mâl’olacak. Bunu benim için yapar mısın?’
Yüzümü dikkatle inceledi ve ‘Sana bunun cevabını yarın vereceÄŸim’ dedi. Bu cevapla son ümidim de yok olmuÅŸtu.

Ertesi sabah uyandığımda evde yoktu. Boş bir süt şişesini mutfak masasının üzerine koymuş, altına da bir not bırakmıştı.

‘Sevgilim’ diye baÅŸlıyordu, ‘O çiçeÄŸi senin için koparmazdım’ Kalbim yine kırılmıştı. Okumaya devam ettim.

‘Çünkü her zaman yaptığın gibi bilgisayarın altını üstüne getirip çökerttikten sonra monitörün önünde aÄŸladığında, onu tekrar düzeltebilmem için ellerime ihtiyacım var.’

‘Anahtarları her zaman evde unuttuÄŸunu bildiÄŸimden, senden önce eve varabilmem üzere koÅŸmam gerektiÄŸinden bacaklarıma ihtiyacım var.’

‘Arabayı kullanmayı çok sevdiÄŸin halde ÅŸehirde hep yolu kaybettiÄŸinden, yolu gösterebilmem için gözlerime ihtiyacım var.’

‘…ın her ayki ziyaretinde sebep olduÄŸu, karnındaki krampları rahatlatabilmem için avuçlarıma ihtiyacım var.’

‘Evde oturmayı sevdiÄŸinden, içe kapanıklığını dağıtmak, can sıkıntını hafifletmek üzere sana ÅŸakalar yapabilmem, hikâyeler anlatabilmem için aÄŸzıma ihtiyacım var.’

‘Sabahtan akÅŸama kadar bilgisayara bakmaktan gözlerinin bozulması kaçınılmaz olduÄŸundan, yaÅŸlandığımızda tırnaklarını kesebilmem, saçlarında -görülmesini istemediÄŸin- beyaz telleri ayıklayabilmem, merdivenlerden aÅŸağı inerken elini tutabilmem, çiçeklerin renginin – gençliÄŸinde senin yüzünün rengi gibi olduÄŸunu söyleyebilmem için gözlerime ihtiyacım var.’

‘Ama seni benden daha fazla seven biri varsa, evet o uçuruma gidip, o çiçeÄŸi senin için koparırım bir tanem.’

Baktım, mektuptaki yazının mürekkepleri yer yer dağılıyordu. Göz yaşlarım mektuba düşüyordu.

‘Mektubu okuduysan ve kalbin ikna olduysa lüften kapıyı aç canım. Çok sevdiÄŸin susamlı ekmek ve taze sütle kapıda bekliyorum.’ KoÅŸarak kapıyı açtım. EndiÅŸeli bir yüzle ve ellerinde sıkıca tuttuÄŸu susamlı ekmek ve sütle kapının önündeydi.

Artık çok iyi biliyordum: beni ondan daha çok kimse sevemezdi. O çiçeği uçurumun kenarında bırakmaya karar verdim.

Bu gerçek aşktı !

İlk yıllardaki heyecanlar içinde görmeye alıştığımız aşkın, seneler sonra o heyecanlar kaybolup gittiğinde, huzur ve durgunluk içinde de hep var olmaya devam ettiğini göremeyebiliyoruz.

Oysa aÅŸk hep vardır. Belki artık heyecansız, belki artık romantik deÄŸil… Belki sıkıcı, tekdüze, hatta belki yüzsüz… Ama hep oralarda bir yerdedir.

Çiçekler ve romantik dakikalar ilişkinin başlaması için elbette gereklidir. Bir zaman sonra bunlar gitse de gerçek aşkın sütunu ebedi kalır.

Hayat tam da böyle bir şeydir